Levensverhalen

Samira

Mijn naam is Samira Mohammed Eshaq Sediqi en ik zit in klas 8. Ik ben iemand die veel motivatie heeft om te studeren, naar de universiteit te gaan en mensen in mijn omgeving en mijn volk te helpen. Maar ik leef in een gezin waarin mijn vader een gepensioneerde leraar is en erg ziek is, hij kan niet meer werken. Mijn jongere broertje gaat naar school en de andere kinderen van mijn vader zijn meisjes.  Een van mijn zussen zit in de vijfde klas en de andere in de vierde. Mijn oudste broer is tijdens de gevechten in Kabul overleden. Mijn vader is degene die al deze moeilijkheden moet doorstaan. Het is heel moeilijk voor hem om geld te verzamelen voor mijn zussen en de huur. Door de elektriciteitsrekening en alle andere uitgaven is het moeilijk voor ons om een heel jaar naar school te blijven gaan. Maar ik heb wel veel motivatie om te studeren en naar school te gaan. Wanneer ik mijn oude vader zo hard zie werken, wil ik hem helpen.

 

Ik wil naar school blijven gaan en daarom vraag ik aan jullie om mij, als het mogelijk is, te helpen. Zodat ik weer naar school kan gaan en mijn familie kan helpen.

Mursal M.A.

Dag lieve mensen in Nederland,

 

Mijn naam is Mursal M.A. en ik zit in klas 9 op Lese Ali Balkhi (middelbare school). Mijn vader is overleden en ik heb nog zeven broertjes en zeven zusjes. Mijn zusjes en broertjes zijn allemaal jong en gaan ook naar school.

Mijn moeder is de kostwinner bij ons thuis en werkt als kok in een bedrijf. Financieel hebben wij het niet goed. We wonen in een huurhuis en onze huur bestaat uit 3000 Afghani per maand terwijl mijn moeder 700 Afghani per maand verdient. Gisteren was er een bomaanslag voor onze huis en dit heeft voor veel schade aan de muren en ramen gezorgd. Mijn moeder is heel verdrietig en maakt zich enorme zorgen over hoe zij de schade moet gaan betalen. Als enige kostwinner betaalt ze de huur, huishouden en onze school. Om de financiële druk van onze moeder te verminderen hebben mijn zusjes en ik besloten om (tijdelijk) school te verlaten.

 

Bij deze willen wij jullie hulp vragen zodat mijn zusjes en ik weer naar school kunnen gaan. Bij voorbaat dank.

 

Liefs,

Mursal

 

Schermafbeelding 2016-06-05 om 11.29.50

 

Shekiba B.

Beste lezer,

 

Mijn naam is Shekiba en ik woon in Kabul in Afghanistan. Middels deze brief wil ik graag financiële hulp vragen aan Stichting Ariana om mijn studie mogelijk te maken.

Onze gezin bestaat uit mijn ouders, mijn drie zusjes (waarvan een gehandicapt is) en mijn zeven broertjes. Mijn vader is bekend met middelengebruik en is verslaafd aan drugs. Dit heeft ervoor gezorgd dat hij niet voor ons kan zorgen. Hij verblijft niet in Kabul bij ons maar in Laghman, een andere provincie, waar wij oorspronkelijk vandaan komen. Onze contact met onze vader is heel slecht; we zien hem om de acht maanden of na een jaar wanneer hij een keer Kabul bezoekt. Mijn moeder maakt andermans huizen schoon en is daarmee de kostwinner van ons gezin. Tegenwoordig heeft zij het heel erg moeilijk op werk; er is weinig aanbod. Naast haar werk probeert ze ook voor ons te zorgen. Mijn vader wilt ons met dwang terug naar Laghman brengen. Echter probeert mijn moeder hem tegen te houden omdat hij daar mij of mijn zusje zal verkopen (‘laten trouwen’) om zo aan geld te komen voor zijn drugs.  Ook wilt mijn moeder ons de mogelijkheden om naar school te gaan niet ontnemen. In Laghman hebben wij die mogelijkheid niet. Mijn vader is van mening dat hij ons kan verkopen omdat wij meisjes zijn en met name mijn zusje omdat zij gehandicapt is. Mijn moeder zorgt goed voor ons echter wanneer ze het financieel moeilijk krijgt en problemen met mijn vader heeft krijgt zij dezelfde nare gedachten als mijn vader. Een tijdje geleden wilde ze een van ons verkopen om zo de financiële problemen op te lossen. Onze ooms hadden haar tegengehouden en hadden beloofd ons financieel helpen. Echter is dit tot de dag van vandaag niet gebeurd.

Mijn broertje van 13 jaar heeft dit jaar school zijn verlaten en werkt momenteel op de markt zodat wij rond kunnen komen en niet naar Laghman hoeven te verhuizen. Ook wilt mijn broertje werken zodat wij naar school kunnen gaan en later een baan kunnen hebben zodat wij voor ons zelf kunnen zorgen.

 

Lieve mensen in Nederland ik hoop op jullie begrip en ik hoop dat jullie mij kunnen ondersteunen om naar school te gaan.

 

Liefs,

Shekiba B.

Schermafbeelding 2016-06-05 om 11.26.18

Kirishna S.A.

Kirishna is een van de jongste scholieren van Stichting Ariana. Ze is in November 2014 via het ECW (Empowerment Centre for Women) en Unicef contacten in Kabul Afghanistan naar ons verwezen.

Schermafdruk 2015-07-23 09.43.17

Ze zit op de middelbare school in groep drie dit jaar. Het Afghaanse stelsel wijkt af met de Nederlandse. In Nederland leren de kinderen in groep 3 het alfabet, echter in Afghanistan kan je dan al lezen en schrijven. Middelbare school gaat daar tot klas 10 en klas 12 (voor degene die extra willen studeren). Daarna begint het studenten leven, wat wij vanuit Stichting Ariana proberen te stimuleren.

Kirishna’s ouders zijn 3 jaar geleden bij een bomaanslag in de stad overleden. Zij overleefde het wel. Na het overlijden van haar ouders kwam ze bij haar grootouders terecht. Het gezin bestond uit haar oma en opa, haar 2 tantes (van 27 jaar en 25 jaar) en haar oom van 29 jaar. Haar opa was de kostwinnaar thuis en haar oom studeerde en had een bijbaan. Haar tantes hebben geen school kunnen volgen door de oorlogen en het heen en weer vluchten.

Twee jaar geleden is Kirishna’s opa plotseling overladen aan nierkanker. Jarenlang was hij ziek, echter kon hij zich geen ziekenhuisbezoeken en medicatie permitteren. Na het overlijden van haar opa was haar oom van 29 jaar de enige kostwinnaar overgebleven. Door de druk en verdriet is haar oom verslaafd geraakt aan drugs en ligt bijna anderhalf jaar ziek thuis en functioneert daardoor niet in het dagelijkse leven.

Haar oma probeert als schoonmaakster het gezin draaiende te houden. Ze hebben hun huis moeten verkopen en wonen nu in een klein huisje gebouwd in de bergen van Kabul. Kirishna’s is het eerste meisje in deze familie die een kans heeft gekregen om naar school te gaan. Stichting Ariana heeft met haar oma gesproken. In dit gesprek zei haar oma: “Mijn dochters en ik hebben deze kans nooit gehad en van haar opa mocht zij ook niet naar school. Maar ik wil haar deze kans geven zodat zij een andere toekomst krijgt dan wij; een betere toekomst.”

 

Tahira M.A.

Lieve zusters in Holland,

 

Zoals voordezen met u gedeeld, zijn mijn ouders tijdens de oorlog overleden. Ik ben zelf gehandicapt geraakt, omdat een arm en een been geamputeerd moesten worden om mij in leven te houden. Ik ben altijd zeer verdrietig geweest en had al mijn hoop in het leven verloren. Ik kon absoluut niet accepteren dat ik een arm en een been had verloren. Mijn familie heeft mij enorm geholpen om door deze moeilijke tijden te komen. Zij hebben mij ondanks mijn handicap gesteund en uiteindelijk overtuigd om alsnog naar school te gaan. Ondanks financiële problemen heb ik de middelbare school met goed resultaat kunnen afronden.

Vervolgens heb ik deel genomen aan het Concoursexamen en ik heb de toetsen gelukkig met voldoende resultaat behaald. Na het behalen van het Concoursexamen was ik enorm verheugd om te gaan studeren. Echter was studeren financieel gezien niet mogelijk voor mij. En juist in deze wanhopige situatie vertelde een medestudent mij over de Stichting Ariana, die financiële hulp biedt aan vrouwen die graag naar school willen, of willen studeren.

Ik heb daaropvolgend contact genomen met Malika van Stichting Ariana. Zij heeft nadien contact opgenomen met u. Dankzij uw hulp ben ik in staat geweest om te studeren. Daarnaast heb ik vele computer- en softwarecursussen (Tolo-cursussen) gevolgd. Dit allemaal was zonder uw ondersteuning niet mogelijk geweest.

Momenteel ben ik werkzoekende als lerares op de middelbare school. Wegens mijn handicap neemt echter niemand mij aan. Zij zijn van mening dat mijn handicap het onmogelijk maakt om als lerares te functioneren. Ik ben ondanks de vele teleurstellingen alsnog van plan om een baan te vinden en financieel onafhankelijk te worden.

Ik wil u hartelijk bedanken voor uw steun. Dit alles was niet mogelijk geweest zonder uw gulheid.

 

Groeten,

Tahira M.

 

(Kabul, december 2014)